بوی جوی مولیان آید همی یاد یار مهربان آید همی

صدای باد آمدخیال کردم تو بودی و رد پای عبور تو که پرده های اتاق تنهایی مرا کنارزد

3 سال از رفتنت گذشت و من هنوز در امتداد جاده ی تنهایی به انتظار آمدنت رو به آسمون کبوترهای دلتنگ ترا به یادت می پرانم وبه رد پای گذاشته ی ات خیره می نگرم .هنوز صلایت می زنم و درکوچه پس کوچه های تنهایی فریادت می کشم ستاره هارا در جستجوی رد عبورت می چینم و آسمان را از آه دلتنگی ام غبارآلود می کنم شاید ...

نبودنت ندیدنت واژه های بغضم را می شکند هنوز با خاطرات بودنت در حسرت رفتنت نشسته ام

چرا هنوزم که هنوزه رفتنت برام عادی نشده !چرا ندیدنت پنجره ی انتظار راهنوز غبار آلود نکرده !چرا هنوز هر جا پا می ذارم دست می زنم برق نگاه تو روشنایی چشمانم می شود در نبودنت به خیلی حرفا رسیدم خیلی کارا کردم سیر بزرگ شدن و پختگی را به توان بی توان رسوندم.

به خیلی چیزا عادت کردم که هردومون بهش نیاز داشتیم تحمل کردن ...فکر می کردم تحمل کردن انسان را قوی می کنه پس چرا من روز به روز شکننده تر از قبلم...

کاش بودی و می دیدی بدون تو برگ های رنگی پاییز دلتنگی ام بی رنگ تر وافتاده تر از همیشه اند

ببین دارم برات گریه می کنم برای تو و عشقم مثل هر روز...نگران نباش به هیچ جای آسمون که جای توست و زمین که قرار گاه من است بر نمی خوره حتی به خود عشق... بذار گریه های من همیشه ببارد پلکی که برای تو و عشقم نباره ارزش باز شدن نداره چشمی که ازدیدن تووعشق محرومه ارزش دیدن ندارد .

چه قدر زود یادت رفت قراری که با من گذاشتی قرار همیشه در کنار هم بودن !چه طور دلت اومد تنهایم بذاری می گفتی ترنم اونقدر بهت عشق می دم و کنارت گرمت می گیرم که دیگه حسرتی از عشق در دلت نمونه...این حرفارا امروز بر سر خوابگاه سرد و آرامت برایت با گل های دلتنگی و حسرت زمزمه کردم

حالا کارم شده همش برات نامه نوشتن این همه نامه برای کی می نویسم ؟ !

هنوز عطرتو، نگاه تو ،شمیم دل نواز تو، هرم نفس های تو همراهمه، هدیه ی تو...این روزا بیشتر از همیشه بارانی ام بارانی بی باران. خاکستری خاکستری دیگه رنگی به من نمی تونه تعلق بگیره

تلخی نبودنتو با شیرینی یادگاری هات حلاوت می بخشم وبه خاطر روزایی که تو را خداوند به من هدیه کرد ،سپاسگزارم .داشتن تو،هدیه ی عشق تو، ارزشمندترین هدیه ی پروردگارم بود

رفتی ولی برام نگفتی عشقی را که بهم هدیه دادی چکار کنم!؟ خیلی دلتنگ ترم کرده نازک وترد با یک دست زدن شکستنی ام شکستنی تراز همیشه .عشق هم از پس ترمیمم بر نمی آید . هر روز بیشتر صدای شکستنمو می شنوم با ضربات دل تنگی.... و این شکستنو با صد درستی عوض نمی کنم.شکستنو به امید پذیرش درگاه عشق به جان می خرم و به قداست عشق سوگنددرانتظار برگشت دوباره اش می مونم آغوشمو بازترش می کنم چون زیباترش می بینم این عشق این هدیه ی خدایی , مال منه... وبرمی گرده ...زیباتر عمیق تر...چون هستی وقرارش فقط همینجاست... به همون خدایی که تورا،عزیزمنو کنارخودش در آغوشش کشیده قسم می دهم منو از زمین بگیره اما عشق را نه..چون من فقط با اون معنای بودن می گیرم فقط با اون.اون حسی که از کودکی در رگ و سلول های من آشیان ساخته به این دنیا تعلق نداره و من در تلاش باورش بارها فرو ریختم ...

این روزا خیلی به عشقت نیازمندم و آسیب پذیرشده ام بیشتر از همیشه.التهابی هست از بی قراری و فراق... و تصمیمی برای رهایی عشق...

چه قدردوستت دارم ..اندازه اشو فقط یکی هست که میدونه...که این روزا گم شده درپیله ای...به امید دیدن پروانه ای زیبا می مونم و ناشکیبشم بی حد...، به انتظارم بمون که خسته از تکرار روزهای بی توام...

باران عزیزم

این روزهای خزان دیده دلم را با برگ های زرد دلتنگی تو آذین می بندم

امروز روز تولد تو بود ...و هست

و به قدوم روزبه دنیا آمدنت باد و باران را صلا زده ام

که تو در آسمان متولد شده ای

ترا در قلب مهرگان پاییزی رویاندم

با تو متولد شدم زیستم و زیستن را چشیدم

مزمزه های با تو بودن را آموختم

حس می کنمقرن هاست با تو متولد شده ام

متولد شده ام که زیبایی این روز قشنگ پاییزی را با مهر و ماه برایت جشن بگیرم

آه ...چه قدر زود زود دلتنگت می شوم و چه قدر زود تولدت باقرابت غروبی زمستانی معنا پذیرفتت

من تورا همیشه متولدم ...

غروبت را باورم نیست که همه جا حس می شوی

که یادت را در باغچه ی دلم نهانده بودم و تو بودی که نهال عشق را در من یافتی رویاندی تا رسیدنم رادربلندای ابرهای بی صدا و خاموش دیدم و گریستن را آموختم

گریستن تولدت را می نوشم با زهرخند جدایی... تو برایم همیشه معنای آغاز را تعبیر بودی

معنای زندگی را در نفس های تو آموختم هنوز گرمای نفست نرمی صدایت را می شنوم

همیشه دوست میدارمت

مبادم روزی که بی یاد تو نفسی کشم که بیرونش نخواهم داد

تو نرفتی ماندی در روح عشقی ممنوعه متولد شدی هر لحظه کنارمی

تو برایم آواز خوش مهر را ترنمی

همه جا بوی تو پیچیده ...شمیمت را حس می کنم

و صدای گریه های دلتنگی ام را

آه ...چه قدر آغوشم ترا می طلبد......................

...........................

یادباران عزیزم اندیشه ای پنهان گرامی ورروانش شاد باد

امشب تمام حوصله ام را

در یک کلام کوچک

در تو

خلاصه کرده ام:

ای کاش می شد

یک بار

تنها همین

یک بار

تکرار می شدی!

تکرار...

.....................................................

دکترقیصر امین‌پور دوم اردیبهشت‌ماه سال 1338 در گتوند خوزستان متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در زداگاهش گذراند و دوره‌ی راهنمایی و دبیرستان را در دزفول سپری کرد. سال 1357 در رشته‌ی دامپزشکی دانشگاه تهران پذیرفته شد؛ ‌اما یک سال بعد، از این رشته انصراف داد و به دانشکده‌ی علوم اجتماعی همین دانشگاه رفت و...

ادامه ی مطلب را بخوانید...

ادامه مطلب...

این روزها که می گذرد

احساس می کنم که کسی در باد

فریاد میزند

احساس می کنم

از عمق جاده های مه آلود

یک آشنای دور صدا می زند

آهنگ آشنای صدای او

مثل عبور نور مثل صدای آمدن روز است

آن روز تنها

پرچینی از خیال

در دوردست حاشیه ی باغ می کشند

که می توان به سادگی از روی آن پرید

روزی که آسمان

در حسرت ستاره نباشد

روزی که آرزوی چنین روزی

محتاج استعاره نباشد

ای روزهای خوب که در راهید !

ای جاده های گم شده در مه !

ای روزهای سخت ادامه !

از پشت لحظه ها به در آیید !

ای روز آفتابی

ای روز آمدن

ای مثل روز آمدن روشن

این روزها که می گذرد هر روز

در انتظار آمدنت هستم

اما

با من بگو که آیا من نیز

در روزگار آمدنت هستم؟!

(آینه های ناگهان قیصر)

روزگار کودکی همون روزایی که یادم میاد برای اولین بار معنی آرزو و شیرینی داشتن رویا را درک می کردم همون روزایی که یاد داشتم با چشمان بسته ودستان باز پرواز کنم حس داشتن تو پر پروازم شد و همه جا مراقب و همراهم .لحظه ای نبود که که تو در هاله ی دیدگانم نباشی و به من امنیت ندی...

با این رویا شروع کردم به رشد کردن خیلی زود تو چرخه ی هستی بزرگ شدم با قبول مسئولیت های سنگین...دویدن را یاد گرفتم دویدم ،دویدم ،خوندم و پریدم و با یک جهش از روی دوران تکامل رشد پریدم بدون طی طریق ...همش دویدن بود البته زمین خوردنم داشت گاهی با صدایی سخت ...اما بلند شدنو خوب یاد گرفتم دوباره ، دوباره و ...و علت تمام بلند شدنم تو بودی حس مطلوب تو و چشمان نگران،مهربان و مراقبت که همیشه حفظم می کرد و همراهم بود.

خوب ...رسیدم خیلی زود ، پختنی به قیمت جا گذاشتن دورانی پرشورازبازی و شادی و رشد ، رسیدم ...اما به کجا...؟! سیبی کال که زودتر از موعد رسیده بود ...سرم گرم صدای تشویق و تحسین همیشگی اطرافیانم شد و فکر کردم باید بازم بدوم تند تر ...و کسی نبود و دستانی که در مسیر مانع سرعتم شود و برای رفع خستگی و کسب انرژی دوباره لحظه ای نگهم داره و نوازشم... تا بچشم طعم لذت بردن از دقایق را و من شیرینی لذت بردن را تو برنامه هام نداشتم یعنی برنامه های من پر شده بود از انجام وظیفه و خوندن...و من فکر می کردم بازم باید دوید وبدون انرژی و باتری بازم دویدم و حس می کردم پایان خط حتما استقبال خوبی از من میشه و هنگام رهایی و استراحت من میرسه ...و پایان خطی در انتظارم نبود...

البته لذت هایی هم بود که هنوزم هست و پتانسیل تمام نفس های من و دویدن هایم ...لذت خوندن،خوندن برای پیدا کردن تو ،لا به لای واژگان ...همه ی واژگان علم وادبی که به تو ختم می شدند و برای تو آفریده شده بودند برای تعریف تو، برای تنفس تو برای تداوم حیات...

اما با تمام رشد و سرعت سیر تکامل فیزیکی تنها چیزی که هرگز بزرگ نشد و فرسوده ، تازه ی تازه موند بکر و نابسوده؛ رویای یک روح کم سال بود که از بچگی به من معنا و حیات می بخشید رویایی که آرزوهاش بوی بلوغ می داد بوی بارون بوی تو چون اونو تو هیچ کتاب و مکانی جا نذاشتم هر روز با فکر کردن و تیمار و نوازش عزیزش می داشتم تنها دلخوشی لحظات سخت دویدنم...حال در عین نا باوری و بهت و حیرت تحقق شیرین این آرزوی محال کنار دیدگانم نشسته اما در وضعیتی تلخ ...

آرزویی تحقق یافته ...در دورانی که ممنوعیت تحقق آرزوهاست و نمیشه در آغوشش کشید و ...فقط باید نگاهش کرد استشمامم نمود و آهش کشید آه...مثل تحقق رویای آزادی برای پرنده ای بی بال ...

اما شیرین ترین حادثه ی زندگی ام درک و رسیدن به همین لحظات بود و

علت نهایی بقای نفس های من

که معنای تکامل روحی خسته است و تبلور احساسی از یگانگی تو وتنفس بوی مقدس عشق و درک رسیدن به آرزوی پرواز، پروازی با تو و دلپذیر اما بی بال

میان خالی خلوت افتاده ام

وهجوم لحظات با تو بودن

سیلاب ترنم یاد تو پرم نموده

بوی تو حس تو آغوش گرم تو

غرقه ام نموده و در ژرفای خیال رها...

خلوت من پر از نگاه تو و سکوت من پر از واژگان مهربانی تو شده...

برای با تو بودن تا ابرهای دلتنگی بالا رفتم در کنار کوهستان خلوت تنهایی یافتمت

تنهای تنها رهای رها و در کنار دره ی آرزوها تجسم یک رویا را دیدم یک رویای محال...

مرور لحظات با تو بودن را دوست دارم و بر ابرهای مهربانی تو اوج میگیرم

و در کنارت آسمان را تنگ میبینم

تو تجسم یک رویایی

تبلور یک خیالی

خیال شیرین

ساده بگویم

نگاه زاده ی علاقه است

اگر دو چشم روشن عشق به تو نگاه کرد دیگر تو از آن خود نیستی

زمان می گذرد ...زمانه هم ...

کودک هستی... جوان می شوی و جوانی نمی کنی

رد می شوی به میان سالی و کهن سالی میرسی ...می مانی

همیشه در پی گم شده ای هستی که با تو هست و نیست !

باز آن دو چشم روشن عشق را در غبار بی امان زمان جست و جو می کنی

او دیگر تکه ای از تو شده ...سایه ای از خودش بر دل تو

گوشه گوشه ی این دل خراب

سرشار از عطر نگاه توست عزیز

وقتی تو را کنار خود احساس میکنم پرمیشم پرپر...آن گونه که جایی برای نبودن نیست

وقتی دور میشی از من انگار هیچم هیچ هیچ... اونطور که انگار جایی برای بودن نیست

و من دائم در تلاطم داشتن و نداشتن تو غرقه شدم و در این پر و خالی شدن ، بودن و نبودن تو را پیدا کردم در انتهای نقطه هیچ شدنم ...

و در دام طلبم گرفتار خواهشم نمودمت ...

و چه قدر زود می گذرند دلخوشی لحظات رویایی من...

و چه قدر باارزشه وقتی بدونی این دلخوشی انگیزه ای میشه برای تداوم انسان بودن درک اوج پرواز درک نیاز به هم نفس برای تعالی روح و سبک بالی جان...

و تو می توانی تعبیر کنی و ترسیم ،اوج لحظات قشنگ بودن را در تلاطم نبودن؟

یک جای خیلی نزدیک در اندیشه ای پنهان قصه ای بود و خونه ی مادربزرگی قصه ای پر من ،پر تو، پر همه ی ما، اتاق هایی داشت به اندازه ی همه و با نام هایی از تمنای همه...اتاق هابی مثل اتاق دعا،اتاق ترس، اتاق دعوا، اتاق حسودا ، اتاق نامهربونا،اتاق تنهایی ،درد ،دلتنگی ،پرواز ،انتظارو آرزو ، عاشقا ... خیال باطل همه چی داشت و داره: آسمون آبی، خاک خوب، کله گنده ها ،کله کوچیکا و ....ویک لاک پشت بود لاک پشتی بارانی که یواشکی و با دقت همه را نگاه میکرد از تو لاکش خیلی هم فکر میکرد، دقیق و ریز بین یول زود دلتنگ میشد و بیشتر نگران، گاه مدت ها در لاکش میموند از بیگانه های آشنا رنج می برد و از حقارت بعضی مهمان های این خونه... ناراحت اما فرشته هایی هم تو این خونه بودند و مراقبش و همش دور و برش مثل پدر آسمونی و ...دیو های هم کنارش بودند که خیلی آزردش میکردند ...مثل دیو سفید شیطان و گل نرگسی که حالا خیلی شکننده شده و دلتنگ و ...ولی این حکایت همه ی خونه هاست خونه من ،خونه تو ،دیو های دور و بر من و فرشته های نگهدارتو ...

حالا اون لاک پشت که همه را روایت می کرد برای همیشه از لاکش در آمده و رفته ناراحت به دنیای پاکی ها فرشته دیگه دیوی اذیتش نمیکنه کسی خبر بدی بهش نمیده همه روشنند دیگه نگران نیست ...وقتی می رفت گل نرگسش ناباورانه به تنهایی خود گریست و از غم او پژمردو شکست ولی از رد عبورش از اون دوردست ها سایه ای رسید از جنس نور و رفت تو جسم خاکی جسمی لاک پشتی به جامانده از یک رویا ،یک رویای محال...رویایی آسمانی آسمانی پر ستاره ستاره ای پر درخشش ،نوری پر از دریچه، دریچه ای به وسعت بی وسعت عشق و قدمت آرزوهای برآورده نشده و در عطش غرق شدن. دستی آمد با عضلات بهشت و به اون گل جان دوباره داد.هدیه ی خدایی او برای گل نرگس بازم یک لاک پشت بود با روحی گم شده که در جستجوی خواهش ترنمی سر از این قالب در آورده بود و حالا شده مأوایی برای ترنم خواهش هایی پاک

حالا لاک پشت قصه ی ما عاشق شده یک عاشق حسابی یک موجود سبک بال و رها یاد گرفته بپره فرشته اونم با بال گلبرگ های یک گل ضعیف تونسته اوج بگیره تا دوردست های خیال تا وادی رمزها و عطش ها ،تا جایگاه حرف های ناشنیده برای معنی ،تا وادی بی معنا، تا پیدا کنه خود حقیقیشو تا پل های خوشبختی رابسازه ...گاهی خودشو محبوس میکنه گاهی گم میکنه گاهی گم میشه ولی هست و من دارم اونو میبینم که بی بال چقدر اوج میگیره و چقدر زیبا میپره ولی گاهی یادش میشه گلبرگ های گلی که باهاش پریده خیلی ضعیفه و اون گاهی اونقدر اوج میگیره که خیلی چیزا یادش میره حتی عاشقی را...یادش میره برای گل می خواسته بپره ولی اونقدر از گلش دور میشه که نمیبینه نگرانی و دلواپسی اونو و فراموشش میکنه و گل غریبانه و ناباورانه فقط نگاهش میکنه تا بوقتش خودش جوابش را پیدا کنه و بیشتر به گلش برسه و نوازش کنه و ...چون گل ها زود می پژمرند اگه ...

گاهی خیلی با حساب کتاب و معادلات میپره میخواد حسابی تو پرواز قوی بشه گرچه حالا حسابی پرنده شده ولی پریدن اون بی حساب و کتابه ویادش میشه که علتی که اونو پرونده توی هیچ فلسفه ای معلولی نداره و هیچ عاشقی برای عشقش نمیتونه دلیل بیاره

علت عاشق زعلت ها جداست عشق اصطرلاب اسرار خداست

و به جای فکر کردن باید پا در وادی عمل بذاره و خودش میدونه وادی سختیه ولی گاهی حقیقت را با رویا اشتباه میگیره و چشماشو میبنده که کاش همون رویا باشه چون خیلی اینطوری راحت تره ...ولی کاش بیدار بشه کاش یاد بگیره پای در ره باشه ولی خوب اون یک لا ک پشته دیگه ... افسوس کاش خیلی چیزای دیگه هم میشد یاد لاک پشت های عاشق داد که با عشق میشه زیبایی را ساخت نه با زیبایی عشق را به قول آندره ژید :کاش زیبایی (عظمت)در نگاه تو باشد نه در آن چیزی که بدان می نگری ...

حال خوشحالم که لاک پشتی هست احساسی ،با روحی آسمانی، وجودی ثمین، پر از بوی خدا ،جنس نور، گرچه لاک پشت بودنش اونو خیلی دیر به مقصد میرسونه ولی مهم اینه که اون میرسه ولی با گام های خودش نه ... ولی ممکنه گاهی هم خیلی زود دیر بشه

خوشحالم که روح آسمانی یک لاک پشت زمینی را میتونم ببینم وشاید بتونم با بال های بی بال او منم بپرم تا اوج دور بشم تا نقطه ی هیچ و هیچ بشم تا نقطه ی دور ... و بگم چقدر شیرینه بودنش و چقدر تلخه نداشتنش ... افسوس

از صدای تو که از لای نغمه های دل نواز موسیقی

قلبت می تراوید در روحم دمیدم

یک مرتبه ابر دلم پر شد پرپر . میدونی چند ساله که ابر دلم پر میشه از تو و کسی نیست که بارششو ببینه میبارم بر بادیه ی عطشناک سینه ام

این روزها ترسی بر تمام وجودم سایه افکنده ترسی شیرین

عجیب و پر از امنیت عاطفی تو

ترسی شیرین تر هدیه های معبودم

گردابی ام از ترسی که بر جانم افتاده ترسی پاک و ....پر از تردیدم تردید به نگاه تو که از اون بالا منو چطوری میبینی با من داری چه کار میکنی ؟! بهم چی میگی ؟! داری به من می خندی نوازشم میکنی تأدیبم یا ...؟!!!دیگه عاجز از درک خیلی معانی ات شدم قبلا راحت تر منظورتو میگرفتم دیگه نمیتونم نشانه هاتو معنی کنم ...

چقدر هوای زمین خوردنم هست وای اگه مراقبم نباشی...

منتظرم و ناتوان

انتظاری تمام بی انجام

می دانی و نمی دانم

می بینی و نمی بینم

تو از حالم باخبری و من بی خبر از تقدیر تو پس کاری بکن که آهم دلم را خاکستر نمود نای برخاستنم نیست با من می خوای چه کنی؟ دیگه کارم از آب رفته ...

بال و پرم میدی ...بعد هامون مقابلم میگذاری و منو رها میکنی رهای رها تنها ی تنها ...میدونی بیشتر از همیشه محتاجتم ...و تشنه ی عشق تو ...

آمده ام با عطش سال ها ... تا تو کمی عشق بنوشانیم

آمده ام بلکه نگاهم کنی... عاشق آن لحظه ی توفانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم ... تا تو بگیری و بمیرانیم

دوست داشتم پنهان تر باشم و رازناک تر

نبینی شور و غلیان درونم را .چکنم که تشتم از بام فلک انداختی

سال ها پرده داری کردم از امانتی که با شور و عشقت در من امید ماندن داد

و اکنون داشتن حس تو حیات بخش روح سلول های ناتوان شده و پر شده ابر سال ها تنهایی ام از شبیخون حجم تو

و میدانم که ...وصل ممکن نیست

و به قول سهراب

نه وصل ممکن نیست

همیشه فاصله ای هست

اگر چه منحنی آب بالش خوبی است

برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر

همیشه فاصله ای هست .

دچار باید بود

وگرنه زمزمه ی حیرت میان دوحرف

حرام خواهد شد .

و عشق صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی است که غرق ابهامند

و همیشه عاشق تنهاست...