امواج اشتیاق تو
ساعت ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ روز ٤ مهر ۱۳٩٥  کلمات کلیدی:
در آغاز خزان
رو به دریا بر پاره سنگی
جهت وزیدن تو
چشم به راه تو نشستم
 

آسمان شب آرام
امواج اشواق خروشان
به سوی ساحل سنگی ام آمدند
و در آغوش سنگ های منتظر
گم شدند و رام!

باز از دل دریا، موج خواستنت
بالید
و به شتاب خود را
به ساحل سنگی دلتنگی ام زد
و آرام درمن
خوابید

و باز تو
اشتیاق دل!
در من تکرار می شوی

تکرار بی تابی حسرت های شیرین دل
تمامی ندارد!

شیرین صادقی. یک مهر 95

 
بهار بازآمدنت!
ساعت ٤:٠٤ ‎ق.ظ روز ٢۳ اسفند ۱۳٩٤  کلمات کلیدی:

بغض مانده در سرمای دلم

با لبخند بهار وجود تو 

باز می شود

 

لبریز از انتظاری گرم

برای تولدی دوباره ...

در جاده لحظات چشم دوخته ام


باران نگاهت

بذر وجودم را که سالیان در باغچه خاطرت کاشته بودم

فرا می خواند

 

بوی تو جوانه های اشتیاق شکفتن را 

بر درختان باور و احساسم

می نشاند

 

من ترا از سردترین شب های خاطره به ودیعه ستاندم

و در لطیف ترین شب های بارش

میان خلوت  ابر و مه در آغوش کشیدم!

 

من ترا در سردترین لحظات زیستن 

در عمیق ترین لایه های وجودم نهفتم

دانه های خفته در یاد تو 

به بوی حلول حضورت

در التهابی عمیق از خاک سرد انتظار بالیدند

 

بهار من، پرستوی نوازشگر چشمان توست

که به فصلم پر می کشد!


 
عشق خراسان
ساعت ٤:٢۱ ‎ب.ظ روز ٢۳ آبان ۱۳٩۱  کلمات کلیدی:

               

چه سبب سوی خراسان شدنم نگذارند؟!              عندلیبم به گلستان شدنم نگذارند
 نیست بستان خراسان را چو من مرغی           مرغم آوخ سوی بستان شدنم نگذارند
  نه نه سرچشمه حیوان به خراسان خیزد        چون نه خضرم به سر آن شدنم نگذارند

 چه اسائت ز من آمد که بدین تشنه دلی        به سوی مشرب احسان شدنم نگذارند
 من همی رفتم باری همه ره شادان دل             دل ندانست که شادان شدنم نگذارند
 منم آن صبح نخستین که چو بگشایم لب          خوش فروخندم و خندان شدنم نگذارند
 نابهنگام بهارم   که  به  دی مه   شکفم            که به هنگامه‌ی نیسان شدنم نگذراند
 درد دل دارم و درمانش خراسان، ز سران           چون سزد کز پی درمان شدنم نگذارند
 جانم آنجاست به دریای طلب غرقه مگر             کوه گیرم که سوی کان شدنم نگذارند
 گر چو خرگوش کنم پیری و شیر چه سود           که چو آتش به نیستان شدنم نگذارند
 بوی مشک سخنم مغز خراسان بگرفت             می‌رود بوی، گر ایشان شدنم  نگذارند
 گوی من صدپی ازآن سوی سرمیدان شد          گر چه با گوی به میدان شدنم نگذارند
 روضه‌ی پاک رضا دیدن اگر  طغیان  است            شاید  ار  بر ره طغیان شدنم  نگذارند 
 وربه بسطام شدن نیز زبی‌سامانی است       پس سران بی‌سروسامان شدنم نگذارند
 منم  آن کاوه   که  تایید   فریدونی بخت             طالب  کوره و  سندان شدنم  نگذارند
 دلم از عشق خراسان کم اوطان بگرفت         وین دل و عشق به اوطان شدنم نگذارند
 از  وطن دورم و  امید خراسانم  نیست             که   بدان  مقصد  کیهان شدنم نگذارند


 
نیایش شیرین با یزدان پاک
ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱٤ مهر ۱۳٩۱  کلمات کلیدی:

خداوندا   شبم  را    روز گردان                       چو    روزم    بر  جهان  پیروز  گردان

شبی  دارم سیاه از صبح نومید                   درین شب رو سپیدم کن چوخورشید

غمی  دارم   هلاک  شیر مردان                    برین   غم  چون نشاطم چیر گردان

ندارم   طاقت  این  کوره ی تنگ                    خلاصی ده مرا چون لعل ازین سنگ

توئی   یاری رس  فریاد  هر کس                    به    فریاد  من    فریاد خوان    رس

ندارم   طاقت  تیمار      چندین                      اغثنی     یا      غیاث المستغیثین

به   آب  دیده ی  طفلان  محروم                     بسوز     سینه ی   پیران  مظلوم

به  بالین  غریبان  بر   سر   راه                       به   تسلیم   اسیران  در بن چاه

به   داور    داور     فریاد خواهان                      به    یارب   یارب   صاحب گناهان

به   دامن پاکی      دین پرورانت                      به     صاحب سری       پیغمبرانت

به  محتاجان  در  بر  خلق بسته                     به  مجروحان خون بر خون نشسته

به  دور افتادگان  از خان و مان‌ها                      به   واپس  ماندگان    از    کاروانها

به    وردی  کز  نوآموزی     بر آید                      به  آهی کز      سر سوزی   بر آید

به هرطاعت که نزدیکت صواب است              به هردعوت که پیشت مستجاب است

به آن آه پسین کز عرش پیشست                    بدان نام مهین کز شرح  بیشست

که   رحمی   بر دل پر خونم‌  آور                       و  زین    غرقاب غم   بیرونم   آور

تو آن هستی که با تو کیستی نیست        توئی هست آن دگر جز نیستی نیست

به     توفیق توام   زین گونه   بر پای                برین   توفیق    توفیقی     برافزای

چو حکمی راند خواهی یا قضایی                    به   تسلیم  آفرین  در  من  رضایی

من     رنجور       بی‌طاقت عیارم                    مده  رنجی   که  من   طاقت ندارم

ز من  ناید   به واجب    هیچ کاری                    گر     از    من    ناید  آید  از تو باری

به انعام خودم دلخوش کن این بار                     که   انعام   تو  بر من هست  بسیار

ز تو  چون   پوشم   این راز نهانی ؟                  و  گر  پوشم  تو  خود پوشیده دانی  


 
منتظرطلیعه ی غرب!
ساعت ۱:۳٥ ‎ق.ظ روز ٢٠ خرداد ۱۳٩۱  کلمات کلیدی:

از وقتی تو هستی

دچار ابهام رنگ ها شده ام!

نقاشی را با سبک نگاه تو دوست دارم!

بودن را در عین نبودن در دستور زبان عشق در نمودار هستی رسم می کنم! 

و خدا را درنگاه تو می بینم! در چشمان طالب عشق،درصبوری و پارسایی ات .

با تو در رگ برگ های هستی جاری می شوم،صدای عطش حسرت را می شنوم! زنگ باران را !

و با آهنگ نفست دلم را می نوازم!

از وقتی تو هستی...

صدا ها را می بینم ،دست های بلند شدن را می شنوم، از آن بالا می روم، بر قله های مه گرفته ی خلوت آرزوها اوج می گیرم ...و از نردبان تمنا می افتم! آه که چه قدر این افتادن را طالبم! 

زیباترین آرایه ی هستی را با دستان گرم تو لمس کرده ام ! پارادوکس را از زبان عشق تو آموخته ام .

عشق این بزرگ ترین پارادوکس دنیا ! زیباترین معنای جمع اضداد! 

پارادکس یعنی تو حرمان و هجران را با نوش جانی می پذیری،درد را مشتاقانه در آغوش می آری از رنج درد،می نالی ...اما رهایش نمی کنی! هستی و نیستی ،خطایی و صواب،دردی و درمان...او معنای تو می شود و تو بی او هیچ!!!

 

در انتظار طلوعت ...کبوتر دلم را در امتداد شب ،جایی که خورشید یاد تو روشنم می کند،به بوی روی تو پرواز می دهم...

با حسرت ،رو به شرق داشتن تو ،بال می گشاید ولی ...آهنگ غرب وجودت می کند به زادگاه تولد پروازش...به سوی تویی که سیاره ی عشقش شدی ،آفرودیت من، آناهیتای وجودم ،ناهید کهکشانم ... تک سیاره ای که از غرب به شرق حرکت می کند مثل تو که از غرب طلوع کردی و در شرق نشستی! ولی اغلب از یادت می رود که گاه طلوع است  و تاریکی و دل تنگی منتظر درخشش غرب!

بر هره ی پنجره ی اتاق تو می نشیند، همه جا بوی تو پیچیده! مستش می کند ،لبریز دل تنگی می شود و باز می گردد...

این حکایت شب های کبوتر بی قرار دل ماست!

آهنگ صدایت او را هرشب مهمان خود می کند و او را هوایی پروازی بی بام!

و تو چه قدر این کبوترکوچک دلم را  به هر سو می کشانی و چشم انتظار و خسته بر می گردانی! ؟دل کوچکش طاقت این همه دل تنگی و پروازهای دراز مدت ندارد او بی عشق تو می میرد! و نه برگ آن دارد که سازد با صبوری...

اما به امیدی زنده اش می دارم ،بر بام آرزوهای سپید می نشانمش و به نوای بلبل باغ  امیدوار...می دانم تو باز می گردی، این را پرستو ها در گوشم خوانده اند ! آن ها می دانند تو درهیچ  کشی جز من نمی گنجی! که وجودت را گرم عشق و امنیت کند با تو زنده شود و زنده ات  کند و هیچ عطری مثل حضور تو ،اقاقیای وجودم را لبریز بودن نمی کند او می داند تو باز می گردی...! اما...ترسی همیشه هست از رویا بودن محض تمام این خیال ها!!!

و مبهوت این که مرغ دلم :

" نشسته به بامی که بامیش نیست،شگفتا دلش می زند باز پر !"

تفألی می زنم به حافظ و چنین می نوازدم! 

درد ما را نیست  درمان الغیاث                       هجر مارا نیست  پایان الغیاث

در بهای بوسه ای جانی طلب                        می کنند این دلستانان الغیاث 

هم چو حافظ روز و شب بی خویشتن            گشته ام سوزان و گریان الغیاث


 
روز تولد آرزوی آرزو
ساعت ۱٠:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱٩ اسفند ۱۳٩٠  کلمات کلیدی:

قرن ها قبل آرزویی از جنس خدا در قلب کوچک گلکی ضعیف حسرت شد

یک تمنای آسمانی...که از آه یک گل نرگس بر دل آسمان نشست

قلب آسمان لرزید و هدیه ای شد برآرزوی آرزو...

آسمان بارید و برچشمان به راه این گل نازک و دل تنگ عشق ،

قطره ای از دامن پاک آرزوها ،از دل باران ،بر نشست و نور دیدگانش شد 

قطره ای از جنس ترنم آرزوها،ترنم شیرین عشق!

قطره  از زمین به سوی نور پرکشید با بالی از جنس پرستو! 

طلوعی از غرب آرزوها در میعاد شرق تمناها

دنیا را به خاطر این هدیه تا پایان عمر قدردانم و منت دار

برای این گوهر تازه متولدشده!!!

تولدت مبارک آرزوی آرزویم  

سوگند

به ترنم معجزه ی عشق

به روز تولد تو،که شمارش عمر من شده 

که بر بال های بی بال تو

روزی خواهم پرید و لذت پرواز را در کش تو در خواهم کشید 

باید به تمام گل های نرگس پریدن یاد داد

فقط باید کمی ریشه ها را از خاک سرد ماندن رها کرد 

باید تجربه کرد بی بال پریدن را و در آغوش خدا سبک بال بودن را!

آیا چنین روزی را خواهم دید یا ...؟؟؟ 

  


 
این روزها دلم خیلی برای گریه تنگ است
ساعت ۱۱:٠۳ ‎ب.ظ روز ۸ آبان ۱۳٩٠  کلمات کلیدی:

گذر زمان نبودن  قیصر امین پور،مهتر ادبیات معاصر را به چهار سال رساند.هنوز صدای آه از دست دادن قیصری چونان ،از قفس تنگ سینه بر می آید و برون نمی آید! انگار بغضی سال هاست راه بیرون شدن ندارد، می ماند تا با آه یافتن و ندیدن قیصر روزگارم ،بهانه ی قیصرامین پور کند... تا تو را ،بوی تو را در اشعارش بیابد و دوباره زنده شود...

 به یاد تو که همیشه هستی و نیستی .تو که دور دست امیدی و پای من بسته است تویی که بهانه ی همیشگی دلتنگی هایمی...و من که...می روم و حسرت های همیشگی با درد فتح تو یادگار می ماند!

یادش گرامی و روح بزرگش شاد باد

 چشم های من

این جزیره ها که در تصرف غم است

این جزیره ها که از چهارسو محاصره است

در هوای گریه های نم نم است

گرچه گریه های گاه گاه من

آب می دهد درخت درد را

برق آه بی گناه من ذوب می کند

سد صخره های سخت درد را

فکر می کنم عاقبت هجوم ناگهان عشق

فتح می کند پایتخت درد را

                                                                       (آینه های ناگهان)


 
یک داستان از یک کبوتر!
ساعت ٧:٥٢ ‎ق.ظ روز ٢٠ مهر ۱۳٩٠  کلمات کلیدی:

دیشب شب غریبی بود اغلب شب های من همین طوری اند ...کنار پنجره ی دل نشسته بودم که کبوتری دیرآشنا که همدم چشمان بی خواب و نم دار منه کنار خستگی هایم نشست و برام قصه ای گفت از خودش تا خوابم ببره...منم قول بهش دادم که این جا بنویسم:

سال ها قبل وقتی که این کبوتر بچه بود و تازه پروبال گشوده ،خریداری شیفته وار او را برای خودش خرید و برای مراقبت از اون اول بال هاشو چید همشو ! تعجب(آخه رسم کفتر بازها اینه برای دراختیار گرفتن کفترهای تازه خریداری شده و این که دوباره یاد وطن و یارشون نکنند تا مدت مدیدی پرهاشو می کنن تا ذهن کبوتر،پریدن به اون سو را فراموش کنه و به خونه ی جدید انس بگیره!)خلاصه براش قفسی می سازه و شدید مراقبت و کنترل می کنه تافقط مال اون باشه...شیطان

کبوتر قصه ی ما خیلی زود بزرگ شد هر وقت آسمان را نگاه می کرد و کبوترهای دیگه را می دید آه می کشید ...افسوسبهش گفته بود اگه بپری می میری شکارچی ها همه مترصد تواند و برای در امان موندن از خطرات تو بی بال باشی بهتره نگران...خلاصه سال ها همین طوری اون کبوتر زنده موند یک کبوتر بی بال و پژمرده ...دل شکسته

پرنده ی قصه ی ما شب ها که خودِ واقعی کنارش می اومد با بالهایی که هیچ کس نمی تونست ازش بگیره ، پرواز می کرد البته زود برمی گشت حتی تو خوابم اجازه نداشت زیاد بپره خطرات همیشه در کمین بودند!!! ناراحت اون تا پیش خدا می رفت اغلبم با خدا درد دل می کرد ،گریه ،رایزنی ...گاهی هم قهر قهرگاهی آشتی...قلب

اما در یکی از شب های غفلت در تاریکی چشمان مراقب! خودشو به انتهای آسمون رسوند تونست کامل پرواز کردن را تجربه کنه لذت پرواز را با درآغوش کشیدن آسمون حس کنهفرشتهحسی بی بدیل...پیش خودمون بمونه از اون شب پرنده ی ما حسابی عاشق شده مژهعاشق آسمون ! آسمونی گرم ،امن ،بی خطر ،وسیع...قبلا تو خواب می پرید، اغلب می افتاد و نمی تونست اوج بگیره و کلافه می شد آخحتی بوی آسمونو نمی تونست خوب حس کنه، بفهمه ...فقط خیال محض ...الان دیگه اون کاملاً تو بغل آسمون بود مگه میشه آسمونو بعد از چشیدن ترک کرد ؟! فکر نداشتن این حس برای کبوتر قصه ی ما یعنی مرگ!

سالیان ساله که بعد از اون شب نگه داشتن  پرنده ما توی قفس سخت ترین و ظالمانه ترین کار دنیا شده  اون لذت پرواز را با به آغوش کشیدن آسمون لمس کرده بود...گرچه پریدنش خلاف طبیعت پرنده ها در دل شب اتفاق افتاده بود!!! اما از اون زمان اون عاشق همه ی شب های پرواز شده ...شب ها به عشق پریدن دور از چشم مراقبین تا صبح بیداره ، اونم با بال های خیالخیال باطل

حالا این پرنده ی غریب ما هر شب کنار پنجره ی انتظار، چشم به آسمون می دوزه تا ماهش درآد و اون با نورمهتاب  آسمون را بسپره...اما ماهم گاهی همین دلخوشی را ازش می گیره و دل کوچیک کبوتر ما خیلی تنگ می شه و گاه آسمونم برای پریدنش تنگ تر.

از شما چه پنهان مدتیه کبوتر عاشق ما شب ها هوایی می شه ،هوا هم که ...آخ ...بگذریم از دست دلتنگی ها و سفری بودن هوا !!! وقتی شوق پرواز به جان ضعیف کبوتر بی بال ما میاد نفسش دیگه بالا نمیاد...کبوتر اگه آهنگ بام یار نکنه ،پرواز نکنه می میره بال را شاید ازش بشه گرفت اما حس پرواز را ،دل آسمونو میشه...؟!!


 
زادگاه میثاق عشق
ساعت ۱٠:۳٤ ‎ق.ظ روز ٩ امرداد ۱۳٩٠  کلمات کلیدی:

 مسافر عشق! 

 از بوی گذر تو خاک کعبه ی آشنایی ها جان گرفت عطر تو در بهشت خاطرات دل پیچید ،گل اشتیاق یار شکفته شد و آهی حسرت بار از بندهای پایی اسیر به گوش جان رسید

خوش آمدی و قدم بر دیدگان حسرت زده ی بیت المقدس عشق نهادی تا کوچه های شهر از رد عبور تو عطردوست را به مشام خانه دلتنگ تو برسانند و زدوده شود غبار خاطرات دلتنگی های کعبه ی آشنایی دل...کعبه ای که از بهشت هدیه ی من و تو شده بود برای تبرک قدوم عشق و طواف دلتنگی های معشوق 

هر کسی کاو دور ماند از اصل از خویش        

                       باز جوید روزگار  وصل  خویش 

این کعبه ی ،کعبه ی تولد میثاق من و توست کعبه ی رازهای نگفته ی دل ،زادگاه کودک رویای شیرین سال ها در انتظار تو که در یکی از شب های روشن دلدادگی با شکافتن کعبه ی دل ، در دستان فرشته های مراقب عشق به دنیا آمد

 چه شب ها که نبودی و احرام دلتنگی ها بستم و به دیدارکعبه ی میثاقت شتافتم زیارتت کردم و ندیدمت!!! فقط خاطراتت را درآغوشم کشیدم و بوییدمش...

 چه شب ها که کنار حرم سال ها تنهایی ات نمازت کردم و تا صبح به یاد شب زنده داری های عشق ،تولد پاک داشتن تو ...در آغوش امن بوی تو خفتم و گرد و غبار نبودنت را توتیای چشمان به راه تو کردم .

 این مکان همیشه مقدس می ماند چون خدای عشق ناظر و دستان ابراهیم عشق سازنده ی آن است .این شب ها که تو در آن حرم قدم نهاده ای به زیارتت می آیم و رد دستان ابراهیمت را بوسه گاه عطش دلتنگی هایم می کنم.

گذرگاه بهترین روزهای من ، زیارت و تجدید خاطره با همین کعبه ی مقدس عشق توست

 آسمان این شب های من روشن اند اما بی رنگ و من تا صبح کنار این شب ها بیدارتم چه قدر این روزها که روزهای حج توست دلتنگتم با بال های اشتیاق هرشب به گرد کویت آیم و با پاهای شکسته بازمی گردم!

حال تو در هر زمانی قدم براین کعبه بنهی و ماه ها آید و نیایی... سالی بگذرد و تو دیر تر آیی ،قدم هایت را درشرق جا بگذاری و بر بال های پرسرعت غرب بنشینی ،مسافت دور را کوتاه کنی و زودتر برگردی تا دوباره سرت را در گریبان روزمره ای کنی و...!!!پشت بر قبله ام کنی و گرد بی اعتنایی برچشمان زایرت پاشی... این منزل فقط چشم به راه توست و تو را می طلبد...تازگی آبادی اش با نفس تو جان و نام می گیرد. بروبی یا نروبی اش، صلایش بزنی یا نه طوافش بکنی یا نکنی!

این کعبه،بیت المقدس زادگاه عشق من و تو خواهد ماند تا همیشه

قبله ی خاطرات رویایی من

و در غرب دلتنگی ها می ماند

می ماند چشم به راه تو و من!


 
امید وصال
ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ روز ٢٦ تیر ۱۳٩٠  کلمات کلیدی:

من می دانم که وصل چونان که باید نشاید.

اما خیال وصل بالشی است برای بستر تنهایی آرزوها.

اما دوام عشق را در حذر از وصل ندانم.رویای وصل نیاز روح عشق است شاید برای تو یک عطشی باشد که با نوشیدن وصل پرمی شود،برای من نیازی است که با تو تکمیل می شود.هیچ گاه رسیدن به تو برایم آخر خط نبود که با رسیدن لذتش لحظه ای ثبت شود و بعد خاطره ای گردد...من در تو قرن هاست رسیده ام ...روح من با نفس تو ای عشق جان می گیرد و دوام می یابد.هیچ گاه پرهیزم مده که عشق را ناپرهیزی می شکوفاند و آرزوی وصال به بارش می نشاند.برای من وصل یک مدخل است برای آرامش جسم و تعبیر روح نه مقصد! تازه در وصال است که اوج خواستن ها درک می شود!

وصال سیراب کننده ام نیست فقط برای پرواز کنار آسمان تو فراغ بالم می دهد تا خوش تر و وسیع تر پرم نه از دوام عشقم بکاهد... با وصال ،عشق جایگاه عطش خود را عینی می یابد.

مرا در نسخه ی عقاید خود مپیچ و خیال وصالت را از من مگیر که در هیچ نسخه ای جز تو و وصال تو پیچیده نخواهم شد و بر تنم جامه ی  تنگ و محدود محافظه کاری را نپوشان که جز به عشق در هیچ جامه ای نگنجم ! اگر وصلت می دانست که تنها جامه ی قالب تنم است این قدر درهراس بی دوامی عشق نبود!

بال و پر این روح نحیف را نبران و سقف آسمانم را کوتاه نکن ! من برای پریدن با تو هر روز ابتدا تا انتهای افق وصال را محک می زنم و در می نوردم و هر روز این مسافت را بزرگ و بزرگ تر می بینم و تو چه قدر مرا در این آسمان نادیده می گیری و برای پرواز منعم می شوی که مبادا بیفتم که مبادا بیفتی !؟ دوام عشق را ممنوعیتی نیست برای عشق محدودیت و مرز یعنی مرگ .در این آسمان هیچ علائم راهنمایی نیست فقط باید پرید تا رهید! وصل قسمتی از پرواز است انتهای آسمان عشق نیست تازه عشق کامل تر لمس می شود و معنای سکنا گرفتن روح در جسم دیگری!

وصل فقط التذاذ جسمانی نیست همراهی جسم با روان سال ها درالتهاب فراق است .جان من هر لحظه در وصال تو سیراب است و جسمم محظوظ این سراب! من همیشه به تو وصل ام و در تو متصل! پس من به شیوه ی خود عشق از ازل در وصل توام! کجا در خور پندی می بینی ام!

در ازل دادند چون جام الست               تا ابد ما مست آن پیمانه ایم

ای عشق تو در من فراتر از هر مرز و قالبی ،جامه ی رسیدن به تو بر تنم هیچ گاه مندرس نگردد.امید وصل ،نوازشگر تن خسته ام از دوری است و تو نمی دانی که اندیشه ی وصل برای بقای این جان برهنه از تو چه پیراهنی است!

ای عشق از من پا پس مکش و عذر تقصیر نیاور که جز تو لایقی و صاحبی برمن نیست.

بگذار چشمان خسته ی به راه تو ،در تیه دلتنگی ها با دیدن گرد و غبار سوار دوردست های خیال وصال ،تنگ گردد و شیرینی این دیدار بر لبانش بنشیند.

مرا امید وصال تو زنده می دارد             ورنه هردمم ازهجر توست بیم هلاک


 
← صفحه بعد