ياد موليان قلبم
ساعت ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ روز ٢٠ دی ۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

                                                                                                        

                                                                                                           

هنگام که  بوی جوی مولیان

صورتم را مینوازد مشتاق و مدهوش با کندن پاپوش تعلقاتم  خود را به مولیان میسپارم

و در آغوش دریای او خود را غرق  میکنم  

و با قطرات یادش مدام خود را دریایی میکنم تا خشکی فراقش نخشکاند گل های باغچه ی

خاطراتم را

وقتی امواج صدایش می خواندم پرنده ای میشوم کوچک و تیز و بی بال و پر به سویش می پرم

وقتی نگاهم میکند /ذره ای میشوم به سوی عدم

................................

روزی که اینجا رخت اقامت افکندم این خلوتکده ی دل را بوی  تو نامیدم (بوی جوی مولیان.....)

چون تو تمام نمیشوی  بویت حیات بخش سلو ل های کوچک احساسم است

نام تو شد کلید خلوتکده ی من

و تو گنجینه ی قصر آرزو هایم شدی

دست نیافتنی و دور نشدنی

صدای نفس هایت تکرار نبض من شد و مدام برای بودنت نفس هایت را مینگارم تا نبضم نایستد

و این خلوتکده شد محرمکده ی مونس جان

برایم بمان و باش چرا گاهی  گمت میکنم در حالی که  نفس هایت جان جریان حیاتم شده 

با تو آرام میگیرم و زنده میمانم

و در شکوه صدایت اوج میگیرم و چشمانم را میان التهاب امواجت میبندم تا هنگام فرو افتادن در

غرقاب عشقت دلم مهیب ترکت را نبیند

می خواهم همیشه از تو پر باشم و غرق تو ای جانانم