پیدای پنهانم
ساعت ۱٠:٤٠ ‎ق.ظ روز ٢٤ آبان ۱۳۸٧  کلمات کلیدی:

پر شدنم را بهانه تویی /ای علت تمام خالی شدنم

وقتی سال ها به دنبال نگاهت تمام خفایای پستوخانه ی خیالم را تکاندم

خود را در صدف سال ها رویای خوابیده ی تو دیدم

وقتی تک تک سلو لها یم برای شدن برای بودن صلایت زدند

تو در دوردست ها با خیال من قایقی ساختی و تنهایی روانه ی دریای گم شده رویاهایت شدی

برایت طلسمی ساختم از بلور بارفتن عشق و سالها محبوست کردم تا فقط در اتاق امن نگاهم باشی و دیده ی نامحرمی  طلسمت را نشکند

یادت را در باغچه ی نگاهم کاشتم  درقلب واژه ترین احساس و سالها به انتظار روییدنت چشم از هم نبستم تو روییدی از قلب دلم و گذشتی از نگاهم و رسیدی به دوردست های خاطراتم

سال ها با تو نفس کشیدم در هر دمم نفس دمیدی و پر کردی ریه های خواهش را از گرد طلایی زندگی

با تو در شعر کانکریت نقش خیال زدم تا رمز دیداری شنیداری واژگانم  شوی

سالها بودی و بودی پنهان از همه ی تفاسیر از روز تولدم .......

تا در یکی از نیمه شب های روشن  دلتنگی شکستی طلسم پنهانی ات را و برون خزیدی

و لذت سال ها خزانه داری حقه ی زر را از من ربودی/ پستو خانه ی دلم هویدا کردی و خیمه ام به صحرا فکندی

ای دهنده ی درد خواهش عشق

 حال درمانده ی درمانتم

درمانی تلخ تر از خواهش درد

تکلیف بی تکلیفی ام ده 

و تاب بیتابی پارسای قلبم شو 

که چشم پاسخ دارم به لطف و کرم و بنده نوازی ات

برین پرده ی فرو فکنده بر سالها ی گم شده


 
به بهانه ی سالگرد قیصر امین پور
ساعت ۱۱:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱٠ آبان ۱۳۸٧  کلمات کلیدی:

از رفتنت دهان همه باز

                  انگار گفته بودند

                                        پرواز !

                                                 پر    واز  !

                                                                    (قیصر)

..........................................

روز رفتنت تو

روز عظمت تو بود

عظمتت معنای پریدنت شد            پروازی بی  خیال

و من به دنبال واژگانی برای تفسیر تو

                                           و واژگان در پی تو ....

چه بیرنگ شدند و حقیر

                         واژگان بزرگ و پررنگ

                                تو به پرواز معنا سپردی

                                    و رنگ شدی برای بی رنگی های واژگان منتظر

کوچکی چشمان مردمم در روشنایی چکاد تجلی ات

                                                         به بزرگی نشست

                                                           تا توان دیدن سویت را بیابد

                                                                 و عظمت تو را به تصویر کشد

حیرانی من در بیخبری از پرواز زود هنگام توست

و پرواز تو یعنی اوج بودن , شکوه رستن

تو روییدی از خاک

                  و رسیدی تا افلاک

و من با تمام تلاش برای پریدن هنوز در نقطه ی شروع تو

                                                           مبهوت به پایان رسیده ام

آن روز

همه در تب تو

بی تاب

و تو در تاب رفتن بی خواب

و من بر بزرگی سال ها مظلومیت  تنفست بی صدا گریستم

                                                                          بادرد شکستم

                                                                                  و ندیدنت را آه کشیدم

حیرت از این همه اقیانوس پرتلاطم درد در نگاه تک تک مسافران در انتظار, موج میزد

مسافرانی که در صف انتظار  در شمارش لحظه های دیدنند

و تو بی قرار این همه انتظار بر اوج بال ها رهیدی

رهیدنت شوق رسیدنت

                       ترک نگاه های انتظار شد

                                        حیرت از آسمانی شدنت

                                                      در دل همه حسرت شد

                                                                     و تو بی خیال این همه نیاز پریدی

                          پرواز سبزت خوش باد