می خواستم بگم....
ساعت ٦:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳ اسفند ۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

وقتی کوچک بودم                                                                                                                     
آرزوهام خیلی بزرگ بود 

دستامو که باز میکردم و چشامو می بستم راحت پرواز میکردم   

حالا که بزرگ شدم هنوزم خاطره داشتن اون حس ها برام شیرینه

 حالا که بزرگ شدم                                                                                                     
چقدر آرزوهام کوچک به نظر میرسند دیگه رویاهام به بزرگی دوران کودکی نیست

اصلا فکر میکنم دیگه رویای بزرگی ندارم 
وقتی درس می خوندم
کسی نبود که بیشتر از من بدونه
وقتی تموم کردم
دیدم کمتر از همه میدونم
وقتی به یکی از آرزوهام رسیدم
یادم نبود که چقدر این لحظه برام رویا بود
وقتی برگشتم دیدم آرزوهام رنگش عوض شده و چقدر زود تمام .......
در حالی که من هنوز به دنبال پرواز در اوج  ...... عمرم را به شماره انداختم
هر چی بزرگتر میشم کوچکی خودمو بیشتر میبینم
و چقدر زود ظرف وجودم خالی میشه
و من برای پر کردن این خلا ،گاه چه مسیر هایی را ......در می نوردم
و میدانم در این داستان زندگی
 دانستن و پی بردن به راز خلا های وجودی                    یعنی وقوف بر ندانسته ها
گاه دلم می خواهد در این میدان دو ،گاهی بایستم یک نفس نظاره کنم خودم را

گاهی آنقدر سریع میدوم  که صدای نفس زدنم نهیبم میزند که لحظه ای بایست تو تمام زیبایی های مسیر را از دست دادی

زیبایی لحظات بین راه شاید هرگز تکرار نشود
و نگاه های منتظر و پر از مهر که همیشه در رویاهایم بودند

کاش همیشه گرمی نگاهت سردی نبودنت را جانشین باشد
کاش میتونستم طوری باشم که درک لذت لحظه هایی باشم  که الان در من جاری است
و مدام نفس آینده نباشم چون

 گاهی خیلی دیر میشه و تو خیلی دور....

و من تو را و تمام لحظات با تو بودن را از دست میدهم                                              تویی که از کودکی در من فریادم میزنی و اوج تعالی مرا رقم میزدی

تو یعنی دلیل زیستن ،علت آفرینش ،درک زیبایی ....حس خدایی.... که بهانه ی تنفس تمام سلول های وجود م است