عشق خراسان
ساعت ٤:٢۱ ‎ب.ظ روز ٢۳ آبان ۱۳٩۱  کلمات کلیدی:

               

چه سبب سوی خراسان شدنم نگذارند؟!              عندلیبم به گلستان شدنم نگذارند
 نیست بستان خراسان را چو من مرغی           مرغم آوخ سوی بستان شدنم نگذارند
  نه نه سرچشمه حیوان به خراسان خیزد        چون نه خضرم به سر آن شدنم نگذارند

 چه اسائت ز من آمد که بدین تشنه دلی        به سوی مشرب احسان شدنم نگذارند
 من همی رفتم باری همه ره شادان دل             دل ندانست که شادان شدنم نگذارند
 منم آن صبح نخستین که چو بگشایم لب          خوش فروخندم و خندان شدنم نگذارند
 نابهنگام بهارم   که  به  دی مه   شکفم            که به هنگامه‌ی نیسان شدنم نگذراند
 درد دل دارم و درمانش خراسان، ز سران           چون سزد کز پی درمان شدنم نگذارند
 جانم آنجاست به دریای طلب غرقه مگر             کوه گیرم که سوی کان شدنم نگذارند
 گر چو خرگوش کنم پیری و شیر چه سود           که چو آتش به نیستان شدنم نگذارند
 بوی مشک سخنم مغز خراسان بگرفت             می‌رود بوی، گر ایشان شدنم  نگذارند
 گوی من صدپی ازآن سوی سرمیدان شد          گر چه با گوی به میدان شدنم نگذارند
 روضه‌ی پاک رضا دیدن اگر  طغیان  است            شاید  ار  بر ره طغیان شدنم  نگذارند 
 وربه بسطام شدن نیز زبی‌سامانی است       پس سران بی‌سروسامان شدنم نگذارند
 منم  آن کاوه   که  تایید   فریدونی بخت             طالب  کوره و  سندان شدنم  نگذارند
 دلم از عشق خراسان کم اوطان بگرفت         وین دل و عشق به اوطان شدنم نگذارند
 از  وطن دورم و  امید خراسانم  نیست             که   بدان  مقصد  کیهان شدنم نگذارند