نیایش شیرین با یزدان پاک

خداوندا   شبم  را    روز گردان                       چو    روزم    بر  جهان  پیروز  گردان

شبی  دارم سیاه از صبح نومید                   درین شب رو سپیدم کن چوخورشید

غمی  دارم   هلاک  شیر مردان                    برین   غم  چون نشاطم چیر گردان

ندارم   طاقت  این  کوره ی تنگ                    خلاصی ده مرا چون لعل ازین سنگ

توئی   یاری رس  فریاد  هر کس                    به    فریاد  من    فریاد خوان    رس

ندارم   طاقت  تیمار      چندین                      اغثنی     یا      غیاث المستغیثین

به   آب  دیده ی  طفلان  محروم                     بسوز     سینه ی   پیران  مظلوم

به  بالین  غریبان  بر   سر   راه                       به   تسلیم   اسیران  در بن چاه

به   داور    داور     فریاد خواهان                      به    یارب   یارب   صاحب گناهان

به   دامن پاکی      دین پرورانت                      به     صاحب سری       پیغمبرانت

به  محتاجان  در  بر  خلق بسته                     به  مجروحان خون بر خون نشسته

به  دور افتادگان  از خان و مان‌ها                      به   واپس  ماندگان    از    کاروانها

به    وردی  کز  نوآموزی     بر آید                      به  آهی کز      سر سوزی   بر آید

به هرطاعت که نزدیکت صواب است              به هردعوت که پیشت مستجاب است

به آن آه پسین کز عرش پیشست                    بدان نام مهین کز شرح  بیشست

که   رحمی   بر دل پر خونم‌  آور                       و  زین    غرقاب غم   بیرونم   آور

تو آن هستی که با تو کیستی نیست        توئی هست آن دگر جز نیستی نیست

به     توفیق توام   زین گونه   بر پای                برین   توفیق    توفیقی     برافزای

چو حکمی راند خواهی یا قضایی                    به   تسلیم  آفرین  در  من  رضایی

من     رنجور       بی‌طاقت عیارم                    مده  رنجی   که  من   طاقت ندارم

ز من  ناید   به واجب    هیچ کاری                    گر     از    من    ناید  آید  از تو باری

به انعام خودم دلخوش کن این بار                     که   انعام   تو  بر من هست  بسیار

ز تو  چون   پوشم   این راز نهانی ؟                  و  گر  پوشم  تو  خود پوشیده دانی  

/ 18 نظر / 36 بازدید
نمایش نظرات قبلی
تبسم

در بدترین روزها امیدوارترین باش زیرا زیبا ترین باران ها از سیاه ترین ابرهاست!!!

تبسم

ای به ازل بوده و نابوده ما وی به ابد زنده و فرسوده ما دور جنیبت کش فرمان تست سفت فلک غاشیه گردان تست حلقه زن خانه به دوش توایم چون در تو حلقه به گوش توایم بی‌طمعیم از همه سازنده‌ای جز تو نداریم نوازنده‌ای از پی تست اینهمه امید و بیم هم تو ببخشای و ببخش ای کریم چاره ما ساز که بی داوریم گر تو برانی به که روی آوریم پیش تو گر بی سر و پای آمدیم هم به امید تو خدای آمدیم یارشو ای مونس غمخوارگان چاره کن ای چاره بیچاره‌گان قافله شد واپسی ما ببین ای کس ما بیکسی ما ببین بر که پناهیم توئی بی‌نظیر در که گریزیم توئی دستگیر جز در تو قبله نخواهیم ساخت گر ننوازی تو که خواهد نواخت دست چنین پیش که دارد که ما زاری ازین بیش که دارد که ما درگذر از جرم که خواننده‌ایم چاره ما کن که پناهنده‌ایم

تبسم

در پنجمین سال پرواز بزرگ سرزمین عشق وادب قیصر عزیز: دست عشق از دامن دل دور باد! می‌توان آیا به دل دستور داد؟ می‌توان آیا به دریا حکم کرد که دلت را یادی از ساحل مباد؟ موج را آیا توان فرمود: ایست! باد را فرمود: باید ایستاد؟ آنکه دستور زبان عشق را بی‌گزاره در نهاد ما نهاد خوب می‌دانست تیغ تیز را در کف مستی نمی‌بایست داد روح بلندش شاد ویادش گرامی باد

تبسم

پیش بیا ! پیش بیا ! پیشتر! تا که بگویم غم دل بیشتر دوست‌ترت دارم از هرچه دوست ای تو به من از خود من خویشتر دوست تر از آنکه بگویم چقدر بیشتر از بیشتر از بیشتر داغ تو را از همه داراترم درد تو را از همه درویشتر هیچ نریزد بجز از نام تو بر رگ من گر بزنی نیشتر فوت و فن عشق به شعرم ببخش تا نشود قافیه اندیشتر

تبسم

نه! کاری به کار عشق ندارم! من هیچ چیز وهیچ کسی را دیگر در این زمانه دوست ندارم انگار این روزگار چشم ندارد من وتو را یک روز خوشحال بی ملال ببیند زیرا هر چیز وهر کسی را که دوستر بداری از تو دریغ میکند من با همه وجودم خودم رازدم به مردن تا روزگار دیگر کاری به من نداشته باشد این شعر تازه راهم ناگفته میگذارم تا روزگار بو نبرد ... گفتم که کاری به کار عشق ندارم!!!

تبسم

ما در عصر احتمال بسر می بریم در عصر شک و شاید در عصر پیش بینی وضع هوا از هرطرف که باد بیاید در عصر قاطعیت تردید عصرجدید عصری که که هیچ اصلی جز اصل احتمال،یقینی نیست.... اما من بی نام تو حتی یک لحظه احتمال ندارم... چشمان تو عین الیقین من قطعیت نگاه تو دین من است... من از تو ناگزیرم من بی نام ناگزیر تو میمیرم...

فرهاد

خدا تنها روزنه امیدی است که هیچ گاه بسته نمی شود/تنها کسی است که با دهان بسته هم می توان صدایش کرد/با پای شکسته هم می توان سراغش رفت/تنها خریداری است که اجناس شکسته را بهتر بر می دارد/تنها کسی هست که وقتی همه رفتن می ماند/وقتی همه پشت کردندآغوش میگشاید

ترنم

وقتی درطوفانی دریای وجودت متلاطم می شود و جز طلب یاری از خدا کاری از دستت برنمی آید... چشمانت را می بندی که وحشت طوفان در راه از جای نبردت...وبا دلهره ثانیه های پربیم را بگذرانی ... و تو بعد از گذشتن قسمتی از طوفان چشم می گشایی ...و دوستانی را می بینی که برتو سایبانی از مهر افکنده اند تا طوفان بگذرد وتو غرق محبت این آرامش می شوی و این جا سایه ی مهر آن خوبان رامی بینم که باارزش وعزیزند...خیلی

چشمه

سلام هرچی دنبال پروفایلتون گشتم نتونستم پیدا کنم میشه یه معرفی از خودتون داشته باشین؟