به ياد باران (عزيزجانم ۵)

برای تو می نویسم  بارا نم

برای تو که همه ی خاطرات شیرینم از زمان بودن با تو شکل گرفت

برای تو که بزرگم کردی درسم دادی درس عشق عرفان دوستی وفا  خود باوری و تواضع

درس تسلیم وتوکل به  او و رضا دادن به رفتن بدون ترس

تو  عشق آموختی در شهر ما را    

                                                 بیا تا شرح آن هم بر تو خوانم  

نزدیک ۴۰ روز است که از رفتنت میگذرد ومن در کوچه های تنهایی دوست هنوز  سرگردانم

و هر روز با غبار خاطراتت تیمم میکنم  و نماز عشق  میخوانم  چه تلخ است  تجربه ی نداشتنت  

آن دم که با تو هستم یک سال هست  روزی         

                                                          وآن دم که بی تو هستم یک روز هست سالی

هنوز رفتنت را باور ندارم

هنوز بهار زندگی ات بوی ترا می دهد و روز به روز بیشتر به تو میماند 

دستی ز غمت بر دل پایی ز پی ات درگل     

                                                                    با این همه صبرم هست وز روی تو نتوانم

صدای پای خاطراتت در کوچه ی خلوت دلم هر لحظه به گوش میرسد 

 نرفتی زدل که تمنا کنم ترا

همدم شبانه ی من  سرشک نوازشگر  و آه خالی بودن دستانم از وجود توست

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو  

                                                          که این یخ کرده را از بیکسی  ها  می کنم هر شب

سال گذشته  وقتی نگاه های پر التماس و نگرانم را دیدی  قولی به من دادی و درکتابم ثبت نمودی  نوشتی ترنم عزیز من میمانم  میمانم

افسوس که دست روزگار مهلت وفا داری نداد وجه ناباورانه تو را بالا کشید

زمین برای تو نازنین کوچک وبی مقدار  بود همیشه میگفتی عاشق متا فیزیکم و عالم غیب چه زود زمانه صدایت را شنید و ترا در بر گرفت  آن ها  ترا بهتر میدانند

   اما پس من بی تو چکنم ؟

بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چکنم     

                                                            زلف سوسن چه کشم عارض سوسن چکنم

چه زود دست خزان تاراجت کرد و چهره ی زیبایت را پوشاند  وتو چه صبور و زیبا شاهد مرگ را در آغوش کشیدی

 هر روز پنجره ی دلم را به سویت باز نگاه میدادم که باز آیی

دلتنگم بی تو چکنم ؟

...............................................................................................................

آب حیات منست خاک سر کوی دوست         گر دو جهان خرمی ست ما و غم روی دوست

گر متفرق شود خاک من اندر جهان                باد نیارد بود گرد من از کوی دوست

گر شب هجران مرا تاختن آرد اجل                روز قیامت زنم خیمه به پهلوی دوست

هر غزلم نامه ایست صورت حالی در او        نامه نوشتن چه سود ؟چون نرسد سوی دوست

                     اين تصوير         29dfdxx.jpg        تقديم به تو بارانم

                   كه  اين تصوير را خيلي دوست داشتي چون حس پرواز را برايت تداعي ميكرد

/ 108 نظر / 7 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سيد

سلام ترنم عزيز اتفاقی مروری به کامنت های پست قبلی کردم و کامنت های زيبای شما را ديدم مخصوصا آنجه در باره ی ترس نوشتی ... زيبا بود و برای من قابل استفاده ... می دانی .. ؟ ترس را می ستايم چرا ؟ برای همانکه تو گفته ای و خوب ترس مقدس را به چنگ آورده ای شاد باشی دوست من

حسين همتی

پس تو کجای این روز و شبی ؟ شهر تو کجای اين زمين بود اين همه دور ؟ تمام مردم ايستگاه می شناسندم بس که من هر روز شاخه گلی به دست به دنبال مهربانی تو هی طول قطار را رفتم و آمدم بس که من هی نام تو به لب، گوشه و کنار سراغ نشانی کوچکی از تو بودم پس تو کی از اين سفر می آيی؟

haleh

به اکران فیلم "300" اعتراض می کنیم ...خواهش می کنم در اين اعتراض به ما کمک کنيد..linke در سايت من هست.... منتظر حضور گرامی شما هستم

روحي

سلام پس كجاييد همكار گرامي منتظر جاري شدن هستيم

روحي

سلام حقيقتش من از نوشته هاتون حس كردم معلم باشيد براي همين گفتم همكار اگر اشتباه كردم معذري عمرت به كام و عشقت مدام

mohammad

be yede azi oftadam.yade khateratam oftadam.ta delet bekhad ask rikhtam va matelebe atefit ro khondamo yade azitam raham nakard